สตีเว่น เจอร์ราร์ด บอกว่า เจเนอเรชันทอง ของทีมชาติอังกฤษเป็น พวกขี้แพ้ที่มีอีโก้ และเขา เกลียด การไปรับใช้ทีมชาติ พวกเราไม่ใช่ทีมเลย

Pimmada

8 ต.ค. 2568, 10:42

  71

หลายคนในอังกฤษยังคงทำใจไม่ได้กับความล้มเหลวของ “เจเนอเรชันทองคำ” ที่ไม่สามารถยุติความเจ็บปวดจากการไร้แชมป์ได้ สตีเว่น เจอร์ราร์ด หนึ่งในนักเตะพรสวรรค์สูงของอังกฤษในยุคนั้น กล่าวว่า ทีมชาติอังกฤษที่เต็มไปด้วยดาวดังอย่าง ริโอ เฟอร์ดินานด์, ไมเคิล โอเว่น, แฟรงค์ แลมพาร์ด และแกรี่ เนวิลล์ เป็น “พวกขี้แพ้ที่เต็มไปด้วยอีโก้” และขาดความเป็นทีมโดยสิ้นเชิงเจอร์ราร์ด ซึ่งเป็นอดีตกัปตัน ทีมชาติอังกฤษ และเคยลงเล่นร่วมกับนักเตะระดับตำนานหลายคน เผยว่า เขา “เกลียด” การไปเข้าแคมป์ทีมชาติ ยกเว้นเฉพาะตอนลงซ้อมและแข่งเท่านั้นแม้นักเตะชุดนั้นจะประสบความสำเร็จอย่างมากในระดับสโมสร แต่กับทีมชาติอังกฤษ พวกเขากลับล้มเหลวในทัวร์นาเมนต์ระดับเมเจอร์ และยังคงไม่สามารถคว้าแชมป์ใด ๆ มาตั้งแต่ปี 1966ในการพูดคุยผ่านพอดแคสต์ “Rio Ferdinand Presents” เจอร์ราร์ดกล่าวว่า ตัวตนและความเป็นคู่แข่งกันในสโมสร คือสาเหตุสำคัญที่ทีมชาติอังกฤษไม่สามารถเล่นได้ตามศักยภาพ

เขากล่าวว่า: “พวกเราทุกคนเป็นพวกขี้แพ้ที่มีอีโก้สูง ผมดูทีวีตอนนี้ เห็นคาร์รา (เจมี่ คาร์ราเกอร์) นั่งอยู่กับ พอล สโคลส์ ดูเหมือนเพื่อนรักกันมา 20 ปีแล้วผมเห็นคาร์รากับแกรี่ เนวิลล์คุยกัน เหมือนสนิทกันมานาน ทั้งที่ตอนเล่นด้วยกันมา 15 ปี ผมไม่เคยรู้สึกสนิทกับพวกเขาเลยทำไมตอนเราอายุ 20-23 ถึงไม่สามารถเชื่อมโยงกันได้? เป็นเพราะอีโก้หรือเพราะการแข่งขันกันระหว่างสโมสร มันเป็นเรื่องของวัฒนธรรมในทีมชาติอังกฤษ พวกเราไม่เคยเชื่อมโยงกัน ไม่เคยรู้สึกว่าเราเป็นทีม ไม่เคยกลายเป็นทีมที่แข็งแกร่งจริง ๆ เลย" แม้จะรับใช้ชาติถึง 114 นัด แต่เจอร์ราร์ดก็ไม่เคยพาทีมไปถึงรอบรองชนะเลิศของทัวร์นาเมนต์ใหญ่เลย โดยเข้าถึงแค่รอบก่อนรองชนะเลิศ (Quarter-Finals) 3 ครั้ง และแพ้จุดโทษให้โปรตุเกสถึง 2 ครั้ง

เจอร์ราร์ดยังเผยว่า เขาไม่ชอบบรรยากาศในแคมป์ทีมชาติ

“ผมเกลียดมัน ผมไม่สนุกเลย เกลียดห้องพักในโรงแรมตอนช่วงแรก ๆ ผมรู้สึกแย่มาก ๆ รู้สึกเหมือนจิตตก อยู่ในห้อง 7 ชั่วโมง จะทำอะไรดี? ไม่มีโซเชียลมีเดีย ไม่มีเครื่องเล่น DVD ทีวีก็มีแค่ช่อง 1-5 ผมรู้สึกเหงา รู้สึกตกต่ำผมชอบเกมการแข่งขัน ผมภูมิใจที่ได้เล่นให้ทีมชาติ ผมชอบการซ้อม แต่มันแค่วันละ 90 นาที แล้วก็เหลือแต่ความโดดเดี่ยวผมไม่รู้สึกว่าเป็นส่วนหนึ่งของทีม ไม่รู้สึกเชื่อมโยงกับเพื่อนร่วมทีมแต่มันไม่เคยเป็นแบบนั้นกับลิเวอร์พูล นั่นคือช่วงเวลาที่ดีที่สุดในชีวิตของผม ผมรู้สึกว่าทีมงานดูแลผมดี ทำให้ผมรู้สึกพิเศษ ผมอดใจรอไม่ไหวทุกครั้งที่จะได้ไปซ้อมกับลิเวอร์พูลแต่กับอังกฤษ ผมแค่รอเกมกับซ้อม แล้วก็อยากกลับบ้าน” ปัญหาสำคัญของอังกฤษในยุคนั้น คือ การจัดทัพนักเตะที่มีพรสวรรค์มากเกินไปในตำแหน่งเดียวกัน โดยเฉพาะในแผงมิดฟิลด์แฟรงค์ แลมพาร์ด, พอล สโคลส์ และเจอร์ราร์ด ต่างก็เป็นกองกลางระดับโลกในสโมสร แต่เมื่อมาเล่นทีมชาติ กลับถูกจับยัดลงสนามพร้อมกัน โดยไม่มีระบบที่เหมาะสมถ้าเล่นในระบบที่โค้ชส่วนใหญ่ใช้ มันควรมีคนกล้าตัดสินใจว่า วันนี้ไม่ใช่คุณนะ สตีเว่น หรือแฟรงค์ หรือสโคลซี่จับสโคลส์ไปเล่นริมเส้น จับผมหรือแฟรงค์ไปยืนตัวรับ มันลดความสามารถของเราทุกคนแต่ผมเชื่อว่าเราสามารถเล่นด้วยกันได้ ถ้าได้รับการฝึกฝนในเชิงแท็กติกให้เหมาะสม เพราะเราทุกคนมีไอคิวฟุตบอลสูง และสามารถปรับตัวเข้าหากันได้”